maandag 12 oktober 2015

Verslag van de voorbije weken

Bij deze eindelijk mijn terugblik op de voorbije weken:

Wat voorafging...

Eerst en vooral was er het WK wielrennen voor journalisten in Oudenaarde. Lange tijd zag het ernaar uit dat 2015 geen jaar om te onthouden zou worden. De gezondheidsproblemen van afgelopen winter leken dan wel opgelost te zijn, maar achteraf gezien ben ik tot eind juni op de sukkel geweest met evenwichtsstoornissen, vooral tijdens mijn werkdagen op de redactie (aan het computerscherm). Uiteraard een gevolg van de hoornvliesontsteking, die mijn rechteroog met een litteken opzadelde en me maandenlang last bezorgde. Gelukkig is dat probleem intussen helemaal van de baan en mag ik op 17 december een kleine ingreep (laseren van beide ogen) ondergaan.

De weken voor het WK begon het er plots heel goed uit te zien. Had het met de opgeloste problemen te maken? Waarschijnlijk wel, want ik ben altijd met volle overgave blijven trainen. De sterke prestatie in de tijdrit in Geel - achteraf gezien was dat hét keerpunt - gaf me een enorme vertrouwensboost. Plots besefte ik dat ik toch nog in staat was mijn allerbeste niveau te halen, want dat was ook alweer een tijdje - anderhalf jaar? - geleden.

Ik begon de stevige trainingsweken vlot te verteren, met enerzijds de specifieke trainingen in functie van het WK tijdrijden, maar anderzijds ook de langere duurritten en stevige loopsessies (en ook nog af en toe wat geplons in het water) met het vooruitzicht op de Snowman Tri in Wales. Dat gevoel werd ook perfect weergeven op mijn vermogensmeter. Zo had ik na afloop van bepaalde fietstrainingen vaak een Normalized Power van 250 tot 270 watt, zonder echt af te zien. Voor de leken onder ons: dat gaf vertrouwen.

De dagen voor het WK tijdrijden, dat plaatsvond op Oudenaarde, verliepen perfect. Toen al wist ik dat het er boenk op kon zijn. Drie dagen vooraf haalde ik op training, tijdens enkele kortere blokjes, vlot vermogenswaarden van 380 watt en meer. De twee avonden voor de tijdrit stonden achtereenvolgens nog twee personeelsfeestjes op het programma, maar dat vond ik prima. Geen tijd om na te denken of te stressen, dat pakte goed uit.

De dag zelf...

Alles liep perfect.

Dat kun je hier en hier lezen.
En ook hier.

De vrijdag erna verschenen nog enkele artikels in de krant. (post ik later nog)

Kort samengevat: een mooie herinnering, iets om nooit meer te vergeten en een enorme boost voor mijn zelfvertrouwen als competitiesporter.

De wetenschappelijke balans :-)


Voorbij de Rus Kurdykov tijdens de beklimming van de Kwaremont




Met de latere winnaar op de Volkegemberg



The Day After op het werk !


Mijn fantastische supporters van KW die op de Volkegemnberg stonden :-)

De dagen erna...

Ondanks de valpartij in de wegrit, waardoor mijn herstel en vertrouwen richting de loodzware triatlon in Wales niet vlot verliep, voelde ik me vrij vlug gerecupereerd. Ik kon andermaal met vertrouwen naar Snowdonia afreizen. Bovendien waren de weersvoorspellingen voor de volledige tiendaagse fantastisch. Mooie vooruitzichten...

Vrijdag was onze - trainingskameraad Jordy Huvaere werd mijn reisgezel voor tien dagen - reisdag en ondanks een tegenstrubbelend verkeerd konden we bij aankomst 's avonds in Capel Curig nog een halfuur losrijden om de beentjes los te krijgen. Ik voelde me goed...

We logeerden bij een vrouw in een Bed & Breakfast op twee km van start/aankomst van de wedstrijd. We waren met ons gat in de boter gevallen, want we werden vijf dagen verwend! Een echte aanrader: LINK. We verkenden een deel van het parcours met de fiets en het volledige fietsparcours met de auto. Onze eerste indruk: één lange WAUW. Dit stond me nog meer aan...


De Snowman...

De wedstrijd zelf dan. Door de ijskoude nacht - geloof me, veel warmer dan het vriespunt was het niet - was de watertemperatuur tot 10 graden gedaald en vond de organisatie het ongeoorloofd om de volledige zwemproef af te werken. Er werd beslist dat we niet 1.000, maar wel 500 meter moesten zwemmen. Dat veranderde niet veel aan mijn wedstrijd. De beslissing zou toch op de fiets en nog meer in de slotrun vallen.




Ik zwom de 71ste tijd. Ik zwom niet goed maar ook niet slecht. Alleen wisselde ik veel te traag en begon ik met 3'30" achterstand aan het fietsgedeelte: 69 km met goed 1.100 hoogtemeters en onderweg vier beklimmingen. Ik kon meteen een goed tempo onderhouden, alleen kon ik me niet aan de vooraf afgesproken wattages houden. Het gevoel was ... te goed en bergop zat ik al vlug aan 400-420 watt te rijden. Ik raapte al vlug heel wat concurrenten op. Het enige minpunt was dat ik alweer vlug twee drinkbussen, die achteraan mijn zadel gemonteerd waren, verloor. Ik had hiermee eerder ook al problemen op training en dus moeten we dit naar de toekomst toe aanpassen. Gelukkig was het niet zo warm en had ik nog een grote drinkbus van 75 cl. Toch even paniek...



Ik bleef lange tijd in 8ste of 9de positie rijden en pas tijdens de beklimming van de Crimea Pass, een col van zeven km, kon ik drie concurrenten inhalen en achter me laten. Na een razendsnelle afdaling begon ik aan de laatste 10 km die in stijgende lijn verliepen. Ik begon me plots wel heel goed te voelen en raapte nog enkele concurrenten op. Ik zou uiteindelijk als derde de wisselzone binnenrijden, maar door een alweer trage wissel moest ik nog een extra triatleet voor me dulden. Ditmaal was dat de schuld van het verplichte windjackje dat je tijdens de slotrun moest meenemen, maar waarvan ik dacht dat dit alleen vereist was bij slecht weer. Daardoor moest ik plots naar mijn fiets terugkeren en verloor ik zeker een halve minuut extra.




Ik voelde meteen dat het nog goed zat met de benen, maar was toch onzeker. Dat kon ook moeilijk anders als je op het punt staat voor de eerste keer in je leven een 800 hoogtemeters in amper vier km te overwinnen. Ik raapte al vlug die derde (Paul Hawkins, 3de in Ironman UK 2012 !) op en zag dat er in de achtergrond niet meteen iemand op komst was. Dat veranderde na twee km, maar ik bleef me goed voelen en zag plots de tweede voor me uit strompelen. Intussen kon ik ook mijn voorsprong op de vierde uitbreiden. 


Boven op de top van Moel Siabod moesten we het beeld aantikken, werd ons nummer genoteerd en begonnen we aan de afdaling die via dezelfde weg verliep. Rotsen, keien, gras, af en toe modder, water dat naar beneden stroomde, enkele omheiningen (om de schapen van elkaar te scheiden) waar we over moesten klimmen... Het leek wel een survivaltocht en dat was het ook. Ik was bergop een stuk dichterbij de twee (Alex Foster) gekomen en had zowat gelijke tred met de leider (Ewan Brown) gehouden, maar bergaf ging ik - dat zag ik pas achteraf in de uitslag - een stuk trager dan de twee eersten. Echte specialisten die hier al vaker deelgenomen en gelopen hadden. Ik kon echter mijn derde plaats behouden voor de jonge belofte Lewis Ecclestone, Europees kampioen duatlon en bronzen medaillist op het EK triatlon in zijn categorie.





Een wetenschappelijke voetnoot
Meteen na afloop moest ik enkele interviews geven en daarbij mijn beste - nou ja - Engels bovenhalen. Daarna reden we nog een uurtje los door het prachtige landschap richting Snowdon en maakten we 's avonds kennis met enkele regionale bieren :-)


De week erna...

Hier zal ik kort over zijn.
Maandag en dinsdag bleven we in de streek, deden we twee rustige fietstrainingen over onder meer de Llanberis Pas en beklommen we al wandelend Moel Siabod (de loopklim van zondag) en de Snowdon (met 1.085 meter het hoogste punt van Wales).





Woensdag beklommen we de Horsehoe Pass en Bwlch-y-Groes, twee cols die op de lijst van het Brevet International des Grimpeurs (BIG) voor komen. 's Avonds verbleven we in kustplaats Aberystwyth.


Donderdag volgde mooiste rit van de hele week: een 30 km lange bergweg door de Cambrian Mountains die de mensen uit de streek daar de naam "Devil's Staircase" gaven. Letterlijk: het trappenhuis van de duivel en een van mijn mooiste ervaringen als fietser en liefhebber van berglandschappen. Een echte aanrader!






Van donderdagavond tot zaterdagochtend verbleven we in Brecon, aan de voet van de Brecon Bacons. Vrijdag beklommen we de Gospelpass. Zaterdag bezochten we even Cardiff, met name het Millennium Stadium. Daarna wachtte ons een lange autorit met een drie uur durende file richting België. 's Avonds logeerden we in Folkestone. 
Zondag ten slotte fietsten we nog anderhalf uur door Kent en werkten we nog een lange duurloop langs de klifkusten van Dover af. Om 15.45 uur Britse tijd vertrok de ferry weer richting het vasteland en konden we 's avonds genieten van heerlijk Belgische frieten :-)

Nu...

Intussen ben ik weer aan het Belgische leven aangepast en wacht mij nog één wedstrijd in 2015: de Chilham Castle Duathlon in Canterbury, komende zondag. Vorig jaar werd ik er tweede na de Zwitser Wenk.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten